H.04 / het gesprek
“Ik dacht: dat is makkelijk. Laten we het doen.”
Maison Cœur begon als schoolopdracht en misrekening. Een eerste productierun die op bijna elke stap verkeerd ging, voorraad die bij de douane vastliep, modellen die afhaakten op de dag van de drop. Taha bleef. Een gesprek over leren door te falen, over waarom het hart in de supply chain zit, en over de tafel waar hij aanschuift bij zijn producent.
Laten we bij het begin beginnen. Wanneer wist je dat je iets met kleding wilde doen?
“Het is eigenlijk op school begonnen. Ik moest met een groep van vijf een bedrijf starten, en ik dacht: het moet wel iets zijn waarmee je aardig wat geld kunt verdienen, en wat redelijk makkelijk is om op te zetten. Ik was daar heel naïef in. Ik zag op social media mensen enorme hoeveelheden kleding verkopen en ik dacht: dat is makkelijk, laten we dat doen. Ik zat er zo naast over hoe moeilijk het is om een kledingmerk te runnen.”
Wanneer brak die illusie?
“Op bezoek bij de producent. We hebben enorm veel fouten gemaakt. Dat heeft geleid tot productiefouten, en er zelfs toe geleid dat onze voorraad door de Bulgaarse douane in beslag is genomen vanwege onjuiste exportpapieren. En de hoeveelheid die ik in mijn eigen bagage had meegenomen, kon ik niet eens verkopen — niet aan vrienden, niet aan familie.”
“Daar kwam nog iets bij. Voor dat product hadden we een shoot gedaan met modellen die we kenden via via. Op de dag dat we dropte, lieten ze weten dat ze toch niet op social media geplaatst wilden worden. Dat zijn ook de dingen die je moet regelen.”
Dat is niet één tegenslag. Dat is de hele keten die tegelijkertijd instort. Waarom ben je niet gestopt?
“Ook al ging alles mis, ik vond het gewoon heel leuk om met kleding bezig te zijn. We hebben even gepauzeerd, en daarna zijn we toch doorgegaan.”
Ik ben nog lang niet uitgeleerd, maar ik ben wel een heel stuk verder dan toen ik begon.
Wat heb je de tweede keer anders gedaan?
“Ik heb enorm veel geleerd van alle fouten, en daardoor het proces leren kennen. Van de stof tot het afgewerkte product tot de import. Ik weet precies wat ik goed heb gedaan en wat ik verkeerd heb gedaan. Ik ben nog lang niet uitgeleerd, maar ik ben wel een heel stuk verder dan toen ik begon.”
Wat betekent dat in de praktijk?
“We bepalen nu zelf de stof — samenstelling, gewicht — in plaats van dat aan de producent over te laten. We keuren een sample goed voordat de bulkproductie begint. En afspraken met modellen, fotografen en freelancers leggen we op papier vast.”
En het export- en importpapierwerk, waar het de eerste keer op stukliep?
“Export kan pas na productie worden geregeld. Als de kleding klaar is, zijn alle gewichten concreet en is de waarde officieel bepaald. Een expediteur regelt dat nu voor ons. We hebben een hele sterke relatie met hen en blijven nauw in contact, dus die kant is geregeld.”
Met zijn drieën
Je bent niet alleen. Wie doet wat?
“We doen eigenlijk alles samen, maar als ik iedereen een rol zou moeten toewijzen: Bengt zit vooral op marketing, Boika op de technische kant, en ik op de operatie — wat zaken als het ontwerp en de fotografie omvat.”
Waar wringen jullie?
“De meeste discussies gaan over hoe en wat voor soort content we willen maken. Maar we komen er altijd uit.”
Maison Cœur — huis van het hart
Waar komt de naam vandaan?
“We werken met ons hart, en we zouden iedereen aanraden hetzelfde te doen. Intuïtie, gevoel — dat is iets heel unieks, en er komen mooie dingen uit voort. Vriendschappen, samenwerkingen, liefde, noem maar op. Je gevoel speelt overal een rol in. En dat willen we ook met onze kleding.”
Zie je dat terug in het product?
“Ik denk dat we een merk zijn dat dat misschien meer in de kleding zelf moet uitdrukken. Ons logo heeft een klein hartje op de i, maar eigenlijk zit het meer achter de schermen. In de productie, in met wie we samenwerken, en in hoe onze producenten ons een goed gevoel geven.”
Ik zit daar aan tafel te eten met iedereen. Niet alleen de eigenaar, maar ook de schoonmaker of degene die de kleding inpakt.
Hoe weet je of een producent de juiste is?
“We worden altijd heel goed ontvangen door onze producenten, en we nemen geen genoegen met minder. In het land van onze producent eten ze 's middags een warme maaltijd. Het is geen enorme fabriek, en ik zit daar aan tafel te eten met iedereen. Niet alleen de eigenaar, maar ook de schoonmaker of degene die de kleding inpakt. Er is niet zo'n sterke hiërarchie. Dat vinden we fijn. 's Avonds eten we met de eigenaar, die alles voor ons regelt. En bovendien is het gewoon goed gezelschap. Een hele fijne samenwerking.”
Wat is het volgende?
“Tegen de tijd dat dit live gaat, zijn we bezig met onze herfstcollectie. Die gaat een stuk dieper dan wat we tot nu toe hebben uitgebracht. De longsleeve komt terug, samen met de blouse. We gaan meer van ons gevoel in de kleding stoppen.”
Maison Cœur — beperkte oplage, geen herbevoorrading.
